|
گروه اجتماعی: امام حسين(ع) میفرمايند: «پيامبر خدا بر علىبنابىطالب(ع) وارد شد، در حالیكه وى تب داشت، پيامبر (ص) او را به خوردن سنجد، سفارش كرد.»
ميوه سنجد از زمانهای گذشته در سبد غذايی ايرانيان وجود داشته و در اعياد سنتی به آن توجه خاص شده است. امروزه از درخت سنجد و ميوه آن در صنايع غذايی، بهداشتی، دارويی، عطرسازی و صنايع چوب استفاده میشود.
نام علمی سنجد «Elaeagnusan gastifolial» است و رويشگاه اين درخت بدليل سازگاری آن با محيطهای مختلف در اغلب نقاط كره زمين از جمله آمريكای شمالی، اروپای شرقی و غربی، آسيای مركزی، شمالی و … است.
بهترين اثر سنجد، رفع كمبود ويتامين C بدن بوده و خوردن آن، از ورود عفونت به بدن پيشگيری میكند، سنجد خاصيت آنتی اكسيدانی قوی و ضد التهابی دارد همچنين پخته شده آن به طور كامل (پوست - گوشت - هسته) در روغن زيتون به صورت خوراكى جهت درد مفاصل، خارش پوست و رشد مو توصيه شده است.
|
نكاتی در مورد خواص سنجد:
|
بهترين اثر سنجد، رفع كمبود ويتامين C بدن است و خوردن آن ، از ورود عفونت به بدن پيشگيری میكند،سنجد خاصيت آنتی اكسيدانی قوی و ضد التهابی نيز دارد
|
ميوه سنجد از نظر طب سنتی، طبيعت سرد و خشك داشته و مقوی، مفرح، ضدتهوع و صفرا بر نيز است. سنجد به ويژه خام آن برای رفع اسهال نافع بوده و جوشانده گل آن برای بيماریهای دماغی مانند فلج و كزاز و نيز برای قلب، زخمهای ريوی و تنگی نفس، تقويت معده، كبد، بازكردن گرفتگیها، تحليل گاز معده و يرقان نافع معرفی شده است.
همچنين مصرف سنجد براى درمان و جلوگيرى از عوارضى مثل «قى»، اسهال صفراوى، زخم روده، سرفههاى حاد گرم، سردرد و اثر رطوبت مفيد بوده و برطرف كننده تب و لرزهاى سرد در بيماریهاى سينه نيز محسوب مىشود.
امام صادق(ع) درباره خواص سنجد مىفرمايند: گوشت سنجد براى گوشت، هسته آن براى استخوان و پوست آن براى پوست مفيد است و در عين حال كليهها را گرم، معده را ضدعفونى میكند، ساق پا را تقويت و جذام را از بدن ريشهكن مىكند.
|
