گروه انديشه و علم: در يك پايان‌نامه كارشناسی ارشد به بررسی موضوع «سحر و جادو و تفاوت آن با معجزه از منظر قرآن كريم» پرداخته شده است.

به گزارش خبرگزاری قرآنی ايران (ايكنا) شعبه مركزی، «رضا مقسمی»، دارای مدرك كارشناسی ارشد رشته علوم قرآن و حديث از دانشگاه آزاد اسلامی اراك در چكيده پايان‌نامه خود ضمن تبيين تفاوت‌های سحر و جادو و معجزه از طريق بررسی و تقسيم‌بندی‌های سحر و جادو از نظر علما و شناخت كامل معجزه در تعريف اين دو مفهوم آورده است كه سحر نوعی تسخير ديگران است كه شامل تسلط روانی و خيالی يا تسلط خارجی و واقعی در زندگی ديگران می‌شود.

محقق در اين پايان‌نامه با بهره‌گيری از منابعی از قبيل قرآن كريم، كتاب‌های مقدس، كتب حديث و تفاسير و همچنين مقالات و مباحث اينترنتی به بررسی موضوع مورد بحث پرداخته و در مقام مقايسه با ساير اديان در كتب و منابع غير اسلامی نيز دقتی به عمل آورده است.

وی در مقام مقايسه سحر و جادو می‌نويسد: سحر قابل تعليم، تعلم و انتقال از شخصی به شخص ديگر است، پس نه تنها در زمان و مكانی واحد، بلكه، هركه بخواهد می‌تواند به انجام آن دست يازد. در صورتی كه معجزه عزت و قدرتی است كه پيامبر از جانب حی لايزال دريافت می‌دارد و فقط افراد خاص كه اين كرامت را از طرف خداوند كسب كنند، قادر به انجام آن هستند.

مقسمی در نتيجه‌گيری خود با بيان اينكه اهداف شوم و دنيوی ساحران كه قصد اخاذی و فريب عوام را دارند و اهداف والای دنيوی و اخروی پيامبران از انجام معجزه از تمايزات بارز سحرو معجزه است، تأكيد می‌كند كه مفهوم كرامت نيز با معجزه متفاوت است و می‌افزايد: كرامت امتيازی است كه خداوند متعال برای اوليا، صالحان و معصومان قرار داده است و عمل صاحب كرامت هيچ‌گاه با ادعای منصبی از مناصب الهی همراه نيست و هرگز عمل معصومان با تحدی همراه نبوده است. درصورتی كه همين اعمال نظير شفای بيماران كه برای ائمه معصومين كرامت محسوب می‌‌شود، برای انبيا معجزه به حساب می‌آيد.

وی در ادامه درمورد بطلان‌پذيری سحر و جادو تحت مقوله‌ای به عنوان باطل‌السحر، جادو را امری فناپذير عنوان كرده و معجزه را امری با تأثير پايدار می‌داند.

نگارنده با اشاره به توانايی اراده انسان در تسخير موجودات اطراف به‌واسطه استفاده از رياضت‌های نفسانی مشروع يا غيرمشروع استفاده از خواص فيزيكی و شيميايی اجسام در قالب علوم مختلف و استفاده از خواب مغناطيسی، هيپنوتيزم و تله‌پاتی را از ابزار ساحران در نيل به مقاصد خود معرفی می‌كند.

وی در ادامه می‌افزايد: دين اسلام با توجه به صفات مخرب سحر آن را حرامی ابدی دانسته و مستمسك بدان را خارج از دين اعلام می‌دارد.

محقق در نتيجه‌گيری با تأكيد بر فراگيرشدن سحر در جوامع بشری امروزی آن‌را آفتی می‌داند كه نه تنها دين و ايمان هر متعبد، بلكه پايه و اصول تمدن، فرهنگ و علم و تكنولوژی را می‌خورد و متزلزل می‌‌كند و توصيه می‌كند كه با آموزش‌های دينی، علمی و منطقی از طريق آموزش‌های آكادميك و رسانه‌های جمعی، جلوی ريشه افكندن سحر را گرفته و به جای آن، مبانی فكری و ذهن خداجوی را تقويت كنيم.